دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۱۴

رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخی — بست مرا از طعام دود دل مطبخی

رزق جهان می‌دهد خویش نهان می‌کند — گاه وصال او بخیل در زر و مال او سخی

مال و زرش کم ستان جان بده از بهر جان — مذهب سردان مگیر یخ چه کند جز یخی

قسمت آن باردان مایده و نان گرم — قسمت این عاشقان مملکت و فرخی

قسمت قسام بین هیچ مگو و مچخ — کار بتر می‌شود گر تو در این می‌چخی

جنتی ای  دل فروز دوزخی ای خوش بسوز — چند میان جهان مانده در برزخی

سوی بتان کم نگر تا نشوی کوردل — کور شود از نظر چشم سگ مسلخی

زلف بتان سلسله‌ست جانب دوزخ کشد — ظاهر او چون بهشت باطن او دوزخی

لیک عنایات حق هست طبق بر طبق — کو برهاند ز دام گرچه اسیر فخی

جانب تبریز رو از جهت شمس دین — چند در این تیرگی همچو خسان می‌زخی