دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۱۶

بازرهان خلق را از سر و از سرکشی — ای که درون دلی چند ز دل درکشی

ای دل دل جان جان آمد هنگام آن — زنده کنی مرده را جانب محشر کشی

پیرهن یوسفی هدیه فرستی به ما — تا بدرد آفتاب پیرهن زرکشی

نیزه کشی بردری تو کمر کوه را — چونک ز دریای غیب آیی و لشکر کشی

خاک در فقر را سرمه کش دل کنی — چارق درویش را بر سر سنجر کشی

سینه تاریک را گلشن جنت کنی — تشنه دلان را سوار جانب کوثر کشی

در شکم ماهیی حجره یونس کنی — یوسف صدیق را از بن چه برکشی

نفس شکم خواره را روزه مریم دهی — تا سوی بهرام عشق مرکب لاغر کشی

از غزل و شعر و بیت توبه دهی طبع را — تا دل و جان را به غیب بی‌دم و دفتر کشی

سنبله آتشین رسته کنی بر فلک — زهره مه روی را گوشه چادر کشی

مفخر تبریزیان شمس حق ای وای من — گر تو مرا سوی خویش یک دم کمتر کشی