دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۳

مجلسی خوش کن از آن دو پاره چوب — عود را درسوز و بربط را بکوب

این ننالد تا نکوبی بر رگش — وان دگر در نفی و در سوزست خوب

مجلسی پرگرد بر خاشاک فکر — خیز ای فراش، فرش جان بروب

تا نسوزی بوی ندهد آن بخور — تا نکوبی نفع ندهد این حبوب

نیِّر اعظم بدان شد آفتاب — کو در آتش خانه دارد بی‌لغوب

ماه از آن پیک و محاسب می‌شود — کو نیاساید ز سیران و رکوب

عود خلقانند این پیغمبران — تا رسدشان بوی علام‌الغیوب

گر به بو قانع نه‌ای تو هم بسوز — تا که معدن گردی ای کان عیوب

چون بسوزی پر شود چرخ از بخور — چون بسوزد دل رسد وحی القلوب

حد ندارد این سخن کوتاه کن — گرچه جان گلستان آمد جنوب

صاحب العودین لا تهملهما — حرقن ذا حرکن ذا للکروب

من یلج بین السکاری لا یفق — من یذق من راح روح لا یتوب

اغتنم بالراح عجل و استعد — من خمار دونه شق الجیوب

این تنجو ان سلطان الهوی — جاذب العشاق جبار طلوب