دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲۱

شیردلا صد هزار شیردلی کرده‌ای — در کرم از آفتاب نیز سبق برده‌ای

چشم ببند و بکن بار دگر رحمتی — بشکن سوگند را گر به خدا خورده‌ای

بنگر کاین دشمنان دست‌زنان گشته‌اند — چونک در این خشم و جنگ پایِ خود افشرده‌ای

میل تو با کیست جان!؟ تا بشوم خاک او — چاکر آن کس شوم کش به کس اشمرده‌ای

ای تن آخر بجنب بر خود و جهدی بکن — جهد مبارک بوَد، از چه تو پژمرده‌ای ؟

خیز برو پیش دوست روی بنه بر زمین — کای صنمِ چون شکر از چه بیازرده‌ای ؟

خواجه جان شمس دین مفخر تبریزیان — این سرم از نخل تست زانک تو پرورده‌ای