دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲۳

قصر بوَد روح ما‌، نی تل ویرانه‌ای — همدم ما یار ما‌، نی دَم بیگانه‌ای

بادیه‌ای هایل است راه دل و کی رسد — جز که دل پردلی رستم مردانه‌ای

نی دل خصم‌افکنی بل دل خویش‌افکنی — نی دل تن‌پروری عاشق جانانه‌ای

چونکه فروشد تنش در تک خاک لحد — رُست درخت قبول از بن چون دانه‌ای

عاشق آن نور کیست جز دل نورانی‌یی — فتنهٔ آن شمع چیست جز تن پروانه‌ای

مسرح روح الله است جلوه روح القدس — زانکه ورا آفتاب هست عزبخانه‌ای