دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲۸

ای صنم گلزاری چند مرا آزاری — من چو کمین فلاحم تو دهیم سالاری

چند مرا بفریبی هر چه کنی می‌زیبی — چند به دل آموزی مغلطه و طراری

آن که از آن طراری باز بر او برشکنی — افتد و سودش نکند در دغلی هشیاری

ساده دلی ساز مرا سوی عدم تاز مرا — تا رهم از لطف فنا زین قرح و زین زاری

هر کی بگرید به یقین دیده بود گنج دفین — هر کی بخندد بود او در حجب ستاری

من که ز دور آمده‌ام با شر و شور آمده‌ام — بازبنگشاده‌ام این دان خبر سرباری

بار که بگشاده شود از پی سرمایه بود — مایه نداری تو ولی خایه خود می‌خاری

بس کن و بسیار مگو روی بدو آر بدو — مشتری گفت تو او سیر نه از بسیاری