دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲۹

آه که دلم برد غمزه‌های نگاری — شیر شگرف آمد و ضعیف شکاری

هیچ دلی چون نبود خالی از اندوه — درد و غم چون تو یار و دلبر باری

از پی این عشق اشک‌هاست روانه — خوب شهی آمد و لطیف نثاری

چشم پیاپی چو ابر آب فشاند — تا ننشیند بر آن نیاز غباری

کان شکر آن لبست باد بقایش — تا که نماند حزین و غوره فشاری

نک شب قدرست و بدر کرد عنایت — بر دل هر شب روی ستاره شماری

بی مه او جان چو چرخ زیر و زبر بود — ماهی بی‌آب را کی دید قراری

خود تو چو عقلی و این جهان همه چون تن — از تن بی‌عقل کی بیاید کاری

خلعت نو پوش بر زمین و زمانه — خلعت گل یافت از جناب تو خاری

گر نبدی خوی دوست روح فشانی — خود نبدی عاشقی و روح سپاری

خرقه بده در قمارخانه عالم — خوب حریفی و سودناک قماری

بهر کنارش همی کنار گشایم — هیچ کس آن بحر را ندید کناری

تن بزنم تا بگوید آن مه خوش رو — آنک ز حلمش بیافت کوه وقاری