دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۴۰

چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی — درون روزن عالم چو روز بخت فتادی

هزار سوسن نادر ز روی گل بشکفتی — هزار رسم دل افزا بدان چمن بنهادی

هزار اطلس کحلی بنفشه وار دریدی — که پر و بال مریدی و جان جان مرادی

در آن زمان که به خوبی کلاه عقل ربایی — نه عقل پره کاه‌ست و تو به لطف چو بادی

چه عقل دارد آن گل که پیش باد ستیزد — نه از نسیم ویستش جمال و نیک نهادی

میی که کف تو بخشد دو صد خمار به ارزد — چگونه گیج نگردد سر وجود ز شادی