دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۴۱

اگر مرا تو ندانی، بپرس از شبِ تاری — شب است مَحْرَمِ عاشق، گواهِ ناله و زاری

چه جایِ شب که هزاران نشانه دارد عاشق — کمینه اشک و رخِ زرد و لاغری و نَزاری

چو ابر، ساعتِ گریه، چو کوه، وقتِ تحمّل — چو آب، سجده‌کنان و چو خاکِ راه، به خواری

ولیک این‌همه محنت، به گرد باغ چو خاری — درون باغ گلستان و یار و چشمهٔ جاری

چو بگذری تو ز دیوار باغ و در چمن آیی — زبانِ شکر گزاری، سجودِ شکر بیاری

که شکر و حمد خدا را، که برد جورِ خزان را — شکفته گشت زمین و بهار کرد بهاری

هزار شاخِ برهنه، قرینِ حلهٔ گل شد — هزار خارِ مُغیلان، رهیده گشت زِ خاری

حلاوتِ غمِ معشوق را چه داند عاقل؟ — چو جوله‌ست، نداند طریقِ جنگ و سواری

برادر و پدر و مادر تو عشّاق‌اند — که جمله یک شده‌اند و سرشته‌اند ز یاری

نمک شود چو دراُفتَد، هزار تن به نمکدان — دَوی نماند در تَن، چه مرغزی، چه بخاری

مَکَش عنانِ سخن را به کودنیِ ملولان! — تو تشنگانِ ملک بین، به وقت حرف‌گزاری!