دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۴۲

چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری — مکش تو دامن خود را که شرط نیست بیاری

نه بند گردد بندی نه دل پذیرد پندی — چو تنگ شکرقندی توام درون کناری

طراوت سمنی تو چه رونق چمنی تو — مگر تو عین منی تو مگر تو آینه واری

چه نور پنج و ششی تو که آفت حبشی تو — چو خوان عشق کشی تو ز سنگ آب برآری

چه کیمیای زری تو چه رونق قمری تو — چو دل ز سینه بری تو هزار سینه بیاری

ز خلق جمله گسستم که عشق دوست بسستم — چو در فنا بنشستم مرا چه کار به زاری

بسوخت عشق تو خرمن نه جان بماند نه این تن — جوی نیابی تو از من اگر هزار فشاری

برون ز دور زمانی مثال گوهر کانی — نشسته‌ایم چو جانی اگر کشی و بداری

ز جام شربت شافی شدم به عشق تو لافی — بیامدم زر صافی اگر تو کوره ناری

کف از بهشت بشوید چو باغ عشق تو گوید — کز او جواهر روید اگر چه سنگ بکاری

دلی که عشق نوازد در این جهان بنسازد — ازانک می‌نگذارد که یک زمانش بخاری

تو شمس خسرو تبریز شراب باقی برریز — براق عشق بکن تیز که بس لطیف سواری