دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۴۳

ز حد چون بگذشتی بیا بگوی که چونی — ز عشق جیب دریدی در ابتدای جنونی

شکست کشتی صبرم هزار بار ز موجت — سری برآر ز موجی که موج قلزم خونی

که خون بهینه شرابست جگر بهینه کبابست — همین دوم تو فزون کن که از فزونه فزونی

چو از الست تو مستم چو در فنای تو هستم — چو مهر عشق شکستم چه غم خورم ز حرونی

برون بسیت بجستم درون بدیدم و رستم — چه میل و عشق شدستم به جست و جوی درونی

دلی ز من بربودی که دل نبود و تو بودی — چه آتشی و چه دودی چه جادوی چه فسونی

نمای چهره زیبا تو شمس مفخر تبریز — که نقش‌ها تو نمایی ز روح آینه گونی