دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۵۰

خدایگان جمال و خلاصه خوبی — به جان و عقل درآمد به رسم گل کوبی

بیا بیا که حیات و نجات خلق توی — بیا بیا که تو چشم و چراغ یعقوبی

قدم بنه تو بر آب و گلم که از قدمت — ز آب و گل برود تیرگی و محجوبی

ز تاب تو برسد سنگ‌ها به یاقوتی — ز طالبیت رسد طالبی به مطلوبی

بیا بیا که جمال و جلال می‌بخشی — بیا بیا که دوای هزار ایوبی

بیا بیا تو اگر چه نرفته‌ای هرگز — ولیک هر سخنی گویمت به مرغوبی

به جای جان تو نشین که هزار چون جانی — محب و عاشق خود را تو کش که محبوبی

اگر نه شاه جهان اوست ای جهان دژم — به جان او که بگویی چرا در آشوبی

گهی ز رایت سبزش لطیف و سرسبزی — ز قلب لشکر هیجاش گاه مقلوبی

دمی چو فکرت نقاش نقش‌ها سازی — گهی چو دسته فراش فرش‌ها روبی

چو نقش را تو بروبی خلاصه آن را — فرشتگی دهی و پر و بال کروبی

خموش آب نگهدار همچو مشک درست — ور از شکاف بریزی بدانک معیوبی

به شمس مفخر تبریز از آن رسید دلت — که چست دلدل دل می‌نمود مرکوبی