دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۵۱

به عاقبت بپریدی و در نهان رفتی — عجب عجب به کدامین ره از جهان رفتی

بسی زدی پر و بال و قفس دراشکستی — هوا گرفتی و سوی جهان جان رفتی

تو باز خاص بدی در وثاق پیرزنی — چو طبل باز شنیدی به لامکان رفتی

بدی تو بلبل مستی میانه جغدان — رسید بوی گلستان به گل ستان رفتی

بسی خمار کشیدی از این خمیر ترش — به عاقبت به خرابات جاودان رفتی

پی نشانه دولت چو تیر راست شدی — بدان نشانه پریدی و زین کمان رفتی

نشان‌های کژت داد این جهان چو غول — نشان گذاشتی و سوی بی‌نشان رفتی

تو تاج را چه کنی چونک آفتاب شدی — کمر چرا طلبی چونک از میان رفتی

دو چشم کشته شنیدم که سوی جان نگرد — چرا به جان نگری چون به جان جان رفتی

دلا چه نادره مرغی که در شکار شکور — تو با دو پر چو سپر جانب سنان رفتی

گل از خزان بگریزد عجب چه شوخ گلی — که پیش باد خزانی خزان خزان رفتی

ز آسمان تو چو باران به بام عالم خاک — به هر طرف بدویدی به ناودان رفتی

خموش باش مکش رنج گفت و گوی بخسب — که در پناه چنان یار مهربان رفتی