دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۵۳

ز قیل و قال تو گر خلق بو نبردندی — ز حسرت و ز فراقت همه بمردندی

ز جان خویش اگر بوی تو نیابندی — چو استخوان دل و جان را به سگ سپردندی

اگر نه پرتو لطفت بر آب می‌تابید — به جای آب همه زهر ناب خوردندی

اگر نه جرعه آن می بریختی بر خاک — ستارگان ز چه رو گرد خاک گردندی

گر آفتاب ازل گرمیی نبخشیدی — تموز و جمله نباتان او فسردندی

منزهی و درآمیختن عجب صفتی است — دریغ پرده اسرار درنوردندی

اگر نه پرده بدی ره روان پنهانی — ز انبهی همه پاهای ما فشردندی

ز پرده‌ها اگر آن روح قدس بنمودی — عقول و جان بشر را بدن شمردندی

گر آن بدی که تو اندیشه کرده‌ای ز زحیر — بتان و لاله رخان جمله زار و زردندی

چو صورتی نبدی خوب جز تصور تو — شراب‌های مروق ز درد دردندی

اگر خمش کنمی راز عشق فهم شدی — وگرچه خلق همه هند و ترک و کردندی