دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۶۲

اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی — وگر شراب نداری چرا خبر نکنی

وگر سه چار قدح از مسیح جان خوردی — ز آسمان چهارم چرا گذر نکنی

از آن کسی که تو مستی چرا جدا باشی — وز آن کسی که خماری چرا حذر نکنی

چو آفتاب چرا تو کلاه کژ ننهی — ز نور خود چو مه نو چرا کمر نکنی

چو آفتاب جمال قدیم تیغ زند — چو کان لعل چرا جان و دل سپر نکنی

وگر چو نای چشیدی ز لعل خوش دم او — چرا چو نی تو جهان را پر از شکر نکنی

وگر چو ابر تو حامل شدی از آن دریا — چرا چو ابر زمین را پر از گهر نکنی

ز گلشن رخ تو گلرخان همی‌جوشند — چرا چو حیز و محنث نه‌ای نظر نکنی

نگر به سبزقبایان باغ کآمده‌اند — به سوی شاه قبابخش چون سفر نکنی

چو خرقه و شجره داری از بهار حیات — چرا سر دل خود جلوه چون شجر نکنی

چو اعتبار ندارد جهان بر درویش — به بزم فقر چرا عیش معتبر نکنی