دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۶۳

به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی — بجوشد از تک دل چشمه چشمه شیرینی

کلید حاجت خلقان بدان شده‌ست دعا — که جان جان دعایی و نور آمینی

دلا به کوی خرابات ناز تو نخرند — مکن تو بینی و ناموس تا جهان بینی

در آن الست و بلی جان بی‌بدن بودی — تو را نمود که آنی چه در غم اینی

تو را یکی پر و بالیست آسمان پیما — چه در پی خر و اسپی چه در غم زینی

بگو بگو تو چه جستی که آنت پیش نرفت — بیا بیا که تو سلطان این سلاطینی

تو تاج شاه جهان را عزیزتر گهری — عروس جان نهان را هزار کابینی

چه چنگ درزده‌ای در جهان و قانونش — که از ورای فلک زهره قوانینی

به روز جلوه ملایک تو را سجود کنند — بنشنوند ز ابلیسیان که تو طینی

میان ببستی و کردی به صدق خدمت دین — کنند خدمت تو بعد از این که تو دینی

ستاره وار به انگشت‌ها نمودندت — چو آفتاب کنون نامشار تعیینی

اگر چه درخور نازی نیاز را مگذار — برای رشک ز ویسه خوشست رامینی

خمش! به سوره اقرا بسی عمل کردی — ز قشر حرف گذر کن, کنون که والتینی