دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۶۶

رسید ترکم با چهره‌های گل وردی — بگفتمش چه شد آن عهد گفت اول وردی

بگفتمش که یکی نامه‌ای به دست صبا — بدادمی عجب آورد گفت گستردی

بگفتمش که چرا بی‌گه آمدی ای دوست — بگفت سیرو یدی یلده یلدشم اردی

بگفتمش ز رخ توست شهر جان روشن — ز آفتاب درآموختی جوامردی

بگفت طرح نهد رخ رخم دو صد خور را — تو چون مرا تبع او کنی زهی سردی

بقای من چو بدید و زوال خود خورشید — گرفت در طلبم عادت جهان گردی

سجود کردم و مستغفرانه نالیدم — بدید اشک مرا در فغان و پردردی

بگفت نی که به قاصد مخالفی گفتی — به عشق گفت من و گفتنم درآوردی

بگفتمش گل بی‌خار و صبح بی‌شامی — که بندگان را با شیر و شهد پروردی

ز لطف‌های توست آنک سرخ می‌گویند — به عرف حیله زر را بدان همه زردی

بگفت باش کم آزار و دم مزن خامش — که زرد گفتی زر را به فن و آزردی