دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۶۷

تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری — چگونه رطل گران خوار را به دست آری

به جان من به خرابات آی یک لحظه — تو نیز آدمیی مردمی و جان داری

بیا و خرقه گرو کن به می فروش الست — که پیش از آب و گلست از الست خماری

فقیر و عارف و درویش وانگهی هشیار — مجاز بود چنین نام‌ها تو پنداری

سماع و شرب سقاهم نه کار درویش‌ست — زیان و سود کم و بیش کار بازاری

بیا بگو که چه باشد الست عیش ابد — ملنگ هین به تکلف که سخت رهواری

سری که درد ندارد چراش می‌بندی — چرا نهی تن بی‌رنج را به بیماری