دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۶۸

فرست باده جان را به رسم دلداری — بدان نشان که مرا بی‌نشان همی‌داری

بدان نشان که همه شب چو ماه می‌تابی — درون روزن دل‌ها برای بیداری

بدان نشان که دمم داده‌ای از می که خویش — تهی و پر کنمت دم به دم قدح واری

بگرد جمع مرا چون قدح چه گردانی — چو باده را به گرو برده‌ای نمی‌آری

از آن میی که اگر بر کلوخ برریزی — کلوخ مرده برآرد هزار طراری

از آن میی که اگر باغ از او شکوفه کند — ز گل گلی بستانی ز خار هم خاری

چو بی‌تو ناله برآرم ز چنگ هجر تو من — چو چنگ بی‌خبرم از نوا و از زاری

گره گشای خداوند شمس تبریزی — که چشم جادوی او زد گره به سحاری