دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۷۰

اگر به خشم شود چرخ هفتم از تو بری — به جان من که نترسی و هیچ غم نخوری

اگر دلت به بلا و غمش مشرح نیست — یقین بدانک تو در عشق شاه مختصری

ز رنج گنج بترس و ز رنج هر کس نی — که خشم حق نبود همچو کینه بشری

چو غیر گوهر معشوق گوهری دانی — تو را گهر نپذیرد ازانک بدگهری

وگر چو حامله لرزان شوی به هر بویی — ز حاملان امانت بدانک بو نبری

پسند خویش رها کن پسند دوست طلب — که ماند از شکر آن کس که او کند شکری

ز ذوق خویش مگو با کسی که همدل نیست — ازانک او دگرست و تو خود کسی دگری