دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۷۱

دلا همای وصالی بپر چرا نپری — تو را کسی نشناسد نه آدمی نه پری

تو دلبری نه دلی لیک بهر حیله و مکر — به شکل دل شده‌ای تا هزار دل ببری

دمی به خاک درآمیزی از وفا و دمی — ز عرش و فرش و حدود دو کون برگذری

روان چرات نیابد چو پر و بال ویی — نظر چرات نبیند چو مایه نظری

چه زهره دارد توبه که با تو توبه کند — خبر کی باشد تا با تو ماندش خبری

چه باشد آن مس مسکین چو کیمیا آید — که او فنا نشود از مسی به وصف زری

کیست دانه مسکین چو نوبهار آید — که دانگیش نگردد فنا پی شجری

کیست هیزم مسکین که چون فتد در نار — بدل نگردد هیزم به شعله شرری

ستاره‌هاست همه عقل‌ها و دانش‌ها — تو آفتاب جهانی که پرده شان بدری

جهان چو برف و یخی آمد و تو فصل تموز — اثر نماند از او چون تو شاه بر اثری

کیم بگو من مسکین که با تو من مانم — فنا شوم من و صد من چو سوی من نگری

کمال وصف خداوند شمس تبریزی — گذشته‌ست ز اوهام جبری و قدری