دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۷۶

بلندتر شده‌ست آفتاب انسانی — زهی حلاوت و مستی و عشق و آسانی

جهان ز نور تو ناچیز شد‌، چه چیزی تو‌؟ — طلسم دلبری‌یی یا تو گنج جانانی‌؟

زهی قلم که تو را نقش کرد در صورت — که نامه همه را نانبشته می‌خوانی

برون بری تو ز خرگاه‌ِ شش‌جهت جان را — چو جان نماند‌، بر جاش عشق بنشانی

دلا چو باز شهنشاه صید کرد تو را — تو ترجمان‌بگ سرّ زبان مرغانی

چه ترجمان که کنون بس بلند سیمرغی — که آفت نظر جان صد سلیمانی

درید چارق ایمان و کفر در طلبت — هزارساله از آن سوی کفر و ایمانی

به هر سحر که درخشی خروس جان گوید — بیا که جان و جهانی‌، برو که سلطانی

چو روح من بفزوده‌ست شمس تبریزی — به سوی او برم از باغ روح ریحانی