دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۷۷

ایا مربی جان از صداع جان چونی — ایا ببرده دل از جمله دلبران چونی

ز زحمت شب ما و ز ناله‌های صبوح — که می‌رسد به تو ای ماه مهربان چونی

ایا کسی که نخفت و نخفت چشم خوشت — ز لکلک جرس و بانگ پاسبان چونی

ایا غریب فلک تو بر این زمین حیفی — ایا جهان ملاحت در این جهان چونی

ز آفتاب کی پرسد که چون همی‌گردی — به گلستان که بگوید که گلستان چونی

ز روی زرد بپرسند درد دل چونست — ولی کسی بنپرسد که ارغوان چونی

چو روی زشت به آیینه گفت چونی تو — بگفت من چو چراغم تو قلتبان چونی

جواب گفت که من بازگونه می‌پرسم — مثال کشت که گوید به آسمان چونی

دهان گشادم یعنی ببین که لب خشکم — که تا شراب تو گوید که ای دهان چونی

ز گفت چون تو جویی روان شود در حال — میان جان و روانم که ای روان چونی

بگو تو باقی این را که از خمار لبت — سرم گران شد پرسش که سرگران چونی