دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۸۰

تو نور دیده جان یا دو دیده مایی — که شعله شعله به نور بصر درافزایی

تو آفتاب و دلم همچو سایه در پی تو — دو چشم در تو نهاده‌ست و گشته هرجایی

از آن زمان که چو نی بسته‌ام کمر پیشت — حرارتیست درون دل از شکرخایی

ز کان لطف تو نقدست عیش و عشرت ما — نیم به دولت عشق لب تو فردایی

به ذات پاک خداوند کز تو دزدیده‌ست — هر آنچ آب حیاتست روح افزایی

ز جوی حسن تو خوبان سبو سبو برده — به تشنگان ره عشق کرده سقایی

زهی سعادت آن تشنگان که بوی برند — به اصل چشمه آب خوش مصفایی

سبوی صورت‌ها را به سنگ برنزنند — خورند آب حیات تو را ز بالایی

خدیو مفخر تبریز شمس دین به حق — دو صد مراد برآری چنین چو بازآیی