دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۸۲

رهید جان دوم از خودی و از هستی — شده‌ست صید شهنشاه خویش در مستی

زهی وجود که جان یافت در عدم ناگاه — زهی بلند که جان گشت در چنین پستی

درست گشت مرا آنچ من ندانستم — چو در درستی ای مه مرا تو بشکستی

چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشاد — چو خون بجستم از تن زهی سبک دستی

طبیب فقر بجست و گرفت گوش دلم — که مژده ده که ز رنج وجود وارستی

ز انتظار رهیدی که کی صبا بوزد — نه بحر را تو زبونی نه بسته شستی

ز شمس تبریز این جنس‌ها بخر بفروش — ز نقدهاش چو آن کیسه بر کمر بستی