دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۸۳

بیا بیا که چو آب حیات درخوردی — بیا بیا که شفا و دوای هر دردی

بیا بیا که گلستان ثنات می‌گوید — بیا بیا بنما کز کجاش پروردی

بیا بیا که به بیمارخانه بی‌قدمت — نمی‌رود ز رخ هیچ خسته‌ای زردی

برآ برآ هله ای آفتاب چون بی‌تو — نمی‌رود ز هوا هیچ تلخی و سردی

برآ برآ هله ای مه که حیف بسیارست — که دیده‌ها همه گریان و تو در این گردی

بیا بیا که ولی نعمت همه کونی — که مخلص دل حیران و مهره نردی

بیا بیا و بیاموز بنده خود را — که در امامت و تعلیم و آگهی فردی