دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹

واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب — کاندر خرابه دل من آید آفتاب

از پای درفتاده‌ام از شرم این کرم — کان شه دعام گفت همو کرد مستجاب

بس چهره کو نمود مرا بهر ساکنی — گفتم که چهره دیدم و آن بود خود نقاب

از نور آن نقاب چو سوزید عالمی — یا رب چگونه باشد آن شاه بی‌حجاب

بر من گذشت عشق و من اندر عقب شدم — واگشت و لقمه کرد و مرا خورد چون عقاب

برخوردم از زمانه چو او خورد مر مرا — در بحر عذب رفتم و وارستم از عذاب

آن را که لقمه‌های بلاها گوار نیست — زانست کو ندید گوارش از این شراب

زین اعتماد نوش کنند انبیا بلا — زیرا که هیچ وقت نترسد ز آتش آب