دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹۰

بجه بجه ز جهان تا شه جهان باشی — شکر ستان هله تا تو شکرستان باشی

بجه بجه چو شهاب از برای کشتن دیو — چو ز اختری بجهی قلب آسمان باشی

چو عزم بحر کند نوح کشتی‌اش باشی — رود به چرخ مسیحا تو نردبان باشی

گهی چو عیسی مریم طبیب جان گردی — گهی چو موسی عمران روی شبان باشی

ز بهر پختن تو آتشیست روحانی — چو پس جهی چو زنان خام قلتبان باشی

ز آتش ار نگریزی تمام پخته شوی — چو نان پخته رئیس و عزیز خوان باشی

چو خوان برآیی و اخوان تو را قبول کنند — مثال نان مدد جان شوی و جان باشی

اگر چه معدن رنجی به صبر گنج شوی — اگر چه خانه غیبی تو غیب دان باشی

من این بگفتم و از آسمان ندا آمد — به گوش جان که چنین گر شوی چنان باشی

خمش دهان پی آنست تا شکرخایی — نه آن که سست فکندی زنخ زنان باشی