دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹۲

هزار جان مقدس فدای سلطانی — که دست کفر برو برنبست پالانی

ببرد او به سلامت میان چندین باد — به ظلمت لحد خود چراغ ایمانی

نگین عشق کاسیر ویند دیو و پری — ز دیو تن کی ستاند مگر سلیمانی

کی برشکافت زره بر تن چنین کافر — به غیر شیر حق و ذوالفقار برانی

برای قاعده نی غم به پیش تابوتش — دریده صورت خیرات او گریبانی

خنک کسی  که دود پیش و پیشکش ببرد — چو بوهریره در انبان عقیق و مرجانی

ز خانه جانب گور و ز گور جانب دوست — لفافه را طربی و جنازه را جانی