دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹۳

نگفتمت که تو سلطان خوبرویانی — به جای سبزه تو از خاک خوب رویانی

هزار یوسف زیبا برآید از هر چاه — چو چرخه و رسن حسن را بگردانی

ز بس رونده جانباز جان شدست ارزان — به عهد عشق تو منسوخ شد گران جانی

به پیش عاشق صادق چه جان چه بند تره — دلا ملرز چو برگ ار از این گلستانی

چه داند و چه شناسد نوای بلبل مست — کلاغ بهمنی و لک لک بیابانی

چو اشتهای کریمی به لوت صادق شد — گران نباشد بارانیی به بورانی

نه کمتری تو ز پروانه و حبیب از شمع — وگر کمی ز پر او چه باد پرانی

هزار جان مقدس بهای جان خسیس — همی‌دهد به کرم یار اینت ارزانی

سجود کرد تو را آفتاب وقت غروب — ببرد دولت و پیروزیی به پیشانی

کسی که ذوق پریشانی چنین غم یافت — دگر نگوید یا رب مده پریشانی

سوار باد هوا گشت پشه دل من — کی دید پشه که او می‌کند سلیمانی

خموش باش و چو ماهی در آب رو پنهان — بهل تو دعوت عامان چو ز اهل عمانی

خمش که خوان بنهادند وقت خوردن شد — حریف صرفه برد گر تمام برخوانی