دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹۴

بگو به جان مسافر ز رنج‌ها چونی — ز رنج‌های جهان و ز رنج ما چونی

تو همچو عیسی و اندیشه‌ها جهودانند — ز مکر و فعل جهودان بگو مرا چونی

ز دشمنان و ز بیگانگان زیانت نیست — که از دو چشم تو دورند ز آشنا چونی

ایا کسی که خوشی با وفا و صحبت خلق — بپرسمت ز وفاهای بی‌وفا چونی

تو همچو مرغ ز باز اجل گریزانی — ز ترس و جهد بریدن در این هوا چونی

اجل حیات توست ار چه صورتش مرگست — اگر نه غافلی از وی گریزپا چونی