دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹۵

از این درخت بدان شاخ و بر نمی‌بینی — سه شاخ داری کور و کری و گرگینی

میان آب دری و ز آب می‌پرسی — میان گنج زری مس قلب می‌چینی

خدات گوید تدبیر چشم روشن کن — تو چشم را بگذاری و می‌کنی بینی

اگرچه تیره شبی رو به صبح صادق آر — مگو که صبحم صبحی ولی دروغینی

رسید نعره عشرت ز ناصر منصور — غدوت اشربها و الخمار یسقینی

مجردان همه شب نقل و باده می‌نوشند — در این خوشی که در افواه سابق الدینی

مثال دنب ز پس مانده‌ای ز سرمستان — تو مست بستر گرمی حریف بالینی

چو غافلی ز ثواب و مقام مسکینان — مراقب ذهبی دشمن مساکینی

گلست قوت تو همچون زنان آبستن — تو را از آن چه که در روضه و بساتینی

دی و بهار همه سال مار خاک خورد — اگر انار زند خنده تین کند تینی

اگرچه نقش لطیفی نه سر به سر نقشی — وگرچه زاده طینی نه سر به سر طینی

هلا خموش که دیوان دف تو تر کردند — کانیس دفتری و طالب دواوینی