دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹۷

بیا بیا که شدم در غم تو سودایی — درآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی

عجب عجب که برون آمدی به پرسش من — ببین ببین که چه بی‌طاقتم ز شیدایی

بده بده که چه آورده‌ای به تحفه مرا — بنه بنه بنشین تا دمی برآسایی

مرو مرو چه سبب زود زود می‌بروی — بگو بگو که چرا دیر دیر می‌آیی

نفس نفس زده‌ام ناله‌ها ز فرقت تو — زمان زمان شده‌ام بی‌رخ تو سودایی

مجو مجو پس از این زینهار راه جفا — مکن مکن که کشد کار ما به رسوایی

برو برو که چه کَش می‌روی به شیوه‌گری — بیا بیا که چه خوش می‌چمی به رعنایی