دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۹۸

ترش ترش بنشستی بهانه دربستی — که ندهم آبت زیرا که کوزه بشکستی

هزار کوزه زرین به جای آن بدهم — مگیر سخت مرا ز آنچ رفت در مستی

تو را که آب حیاتی چه کم شود کوزه — چه حاجت آید جان و جهان چو تو هستی

بیا که روز عزیزست مجلسی برساز — ولی چو دوش مکن کز میان برون جستی

پریر رفتم سرمست تو به خانه عشق — به خنده گفت بیا کز زحیر وارستی

هزار جان بفزودی اگر دلی بردی — هزار مرهم دادی اگر تنی خستی

چرا نگیرم پایت که تاج سرهایی — چرا نبوسم دستت که صاحب دستی

دلا میی بستان کز خمارها برهی — چنین بتی بپرست ای صنم چو بپرستی

برو دلا به سعادت به سوی عالم دل — به شکر آنک به اقبال و بخت پیوستی

خموش باش اگر چه که جمله سیمبران — به آب زر بنویسند هر چه گفتستی

ضیای حق و امام الهدی حسام الدین — مجیر خلق به بالای روح از این پستی