دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۰۲

برست جان و دلم از خودی و از هستی — شدست خاص شهنشاه روح در مستی

زهی وجود که جان یافت در عدم ناگاه — زهی بلند که جان گشت در چنین پستی

درست گشت مرا آنچ می‌ندانستم — چو در درستی آن مه مرا تو بشکستی

چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشاد — بجستم از خود و گفتم زهی سبک دستی

طبیب فقر بخست و گرفت گوش مرا — که مژده ده که ز رنج وجود وارستی

ز انتظار رهیدی که کی صبا بوزد — نه بحر را تو زبونی نه بسته شستی

ز شمس تبریز این جنس‌ها بخر بفروش — ز نقدهاش چو آن کیسه بر کمر بستی