دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۰۸

به دست هجر تو زارم تو نیز می‌دانی — طمع به وصل تو دارم، تو نیز می‌دانی

چو در دل آمد عشق تو و قرار گرفت — نماند صبر و قرارم، تو نیز می‌دانی

نهفته شد گل و بلبل پرید از چمنم — به درد خستهٔ خارم، تو نیز می‌دانی

به ناله باز سپیدم به سان فاخته شد — به کوهسار چو سارم، تو نیز می‌دانی

انار بودم خندان، بر آن عقیق لبت — کنون چو شعلهٔ نارم، تو نیز می‌دانی

انار عشق تو بوده‌ست شمس تبریزی — که برد بر سر دارم، تو نیز می‌دانی