دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱۱

تو چنین نبودی تو چنین چرایی — چه کنی خصومت چو از آن مایی

دل و جان غلامت چو رسد سلامت — تو دو صد چنین را صنما سزایی

تو قمرعذاری تو دل بهاری — تو ملک نژادی تو ملک لقایی

فلک از تو حارس زحل از تو فارس — ز برای آن را که در این سرایی

دل خسته گشته چو قدح شکسته — تو چو گم شدستی تو چه ره نمایی

بده آن قدح را بگشا فرح را — که غم کهن را تو بهین دوایی

دل و جان کی باشد دو جهان چه باشد — همه سهل باشد تو عجب کجایی

بگذار دستان برسان به مستان — ز عطای سلطان قدح عطایی

همگی امیدی شکری سپیدی — چو مرا بدیدی بکن آشنایی

شکری نباتی همگی حیاتی — طبق زکاتی کرم خدایی

طرب جهانی عجب قرانی — تو سماع جان را تر لایلایی

بزنی ز بالاتر لایلالا — تو نه یک بلایی تو دو صد بلایی

دل من ببردی به کجا سپردی — نه جواب گویی نه دهی رهایی

بفزا دغا را بفریب ما را — بر توست عالم همه روستایی

سر ما شکستی سر خود ببستی — که خرف نگردد ز چنین دغایی

به پلاس عوران به عصای کوران — چه طمع ببستی ز چه می‌ربایی

به طمع چنانی به عطا جهانی — عجب از تو خیره به عجب نمایی

خمش ای صفورا بگذار او را — تو ز خویشتن گو که چه کیمیایی

نه به اختیاری همه اضطراری — تو به خود نگردی تو چو آسیایی

تو یکی سبویی چو اسیر جویی — جز جو چه جویی چو ز جو برآیی

تو به خود چه سازی که اسیر گازی — تو ز خود چه گویی چو ز که صدایی

خمش ای ترانه بجه از کرانه — که نوای جانی همگی نوایی