دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱۲

تو خدای خویی تو صفات هویی — تو یکی نباشی تو هزارتویی

به یکی عنایت به یکی کفایت — ز غم و جنایت همه را بشویی

همه یاوه گشته همه قبله هشته — چه غمست کآخر همه را بجویی

همه چاره جویان ز تو پای کوبان — همه حمدگویان که خجسته رویی

تو مرا نگویی ز کدام باغی — تو مرا نگویی ز کدام کویی

همه شاه دوزی همه ماه سوزی — همه وای وایی همه‌های و هویی

تو اگر حبیبی چه عجب حبیبی — تو اگر عدویی چه عجب عدویی

ز حیات بشنو که حیات بخشی — ز نبات بشنو که نبات خویی

تو اگر ز مستی دل ما بخستی — دو سبو شکستی نه دو صد سبویی

تو سماع گوشی تو نشاط هوشی — نظر دو چشمی شکر گلویی

نه دلت گشادم که دگر نگویی — نه چو موت کردم که دگر نه مویی

کدوییست سرکه کدوییست باده — ترشی رها کن اگر آن کدویی

تو خموش آخر که رباب گشتی — که به تن چو چوبی که به دل چو مویی

تو چرا بکوشی جهت خموشی — که جهان نماند تو اگر نگویی