دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱۳

نه ز عاقلانم که ز من بگیری — خردم تو بردی، چه ز من بگیری؟!

نخرم فلک را، بدو حسبه والله — من اگر حقیرم، نکنم حقیری

چو گشاده دستم، چو ز باده مستم — بده ای برادر قدح فقیری

نه حیات خواهم، نه زکات خواهم — که اگر بمیرم، نکنم امیری

چو تو عقل داری، بگریز از من — هله دور از من، مکن این دلیری

وگر آشنایی، تو دو چشم مایی — کنمت غلامی، اگرم پذیری

چه شود محمد! که شبی نخسبی؟! — طرب اندر آیی نکنی زحیری؟!

تو بیار ساقی! ز شراب باقی — که لطیف خویی، و شه شهیری

ز جفای مستان، نروی ز دستان — که لطیف کیشی، نه چو زخم تیری