دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱۴

عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذری — نیکو نگر که منم آن را که می‌نگری

من نزل و منزل تو من برده‌ام دل تو — گر جان ز من بِبُری واللَّه که جان نَبَری

این شمع و خانه منم این دام و دانه منم — زین دام بی‌خبری چون دانه می‌شمری

دوری ز میوه ما چون برگ می‌طلبی — دوری ز شیوه ما زیرا که شیوه گری

اندر قیامت ما هر لحظه حشر نوست — زین حشر بی‌خبرند این مردم حشری

ارواح بر فلک‌اند پران به قول نبی — ارواح امتنانی طائر خضری

ز آن طالب فلکند کز جوهر ملکند — انظر الی ملک فی صورت البشری

این روح گرد بدن چون چرخ گرد زمین — فالجسم جامده و الروح فی السفری

زین برج‌ها بگذر چون همپر ملکی — و اطلع علی افق کالشمس و القمری