دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱۵

در لطف اگر بروی شاه همه چمنی — در قهر اگر بروی که را ز بن بکنی

دانی که بر گل تو بلبل چه ناله کند — املی الهوی اسقا یوم النوی بدنی

عقل از تو تازه بود جان از تو زنده بود — تو عقل عقل منی تو جان جان منی

من مست نعمت تو دانم ز رحمت تو — کز من به هر گنهی دل را تو برنکنی

تاج تو بر سر ما نور تو در بر ما — بوی تو رهبر ما گر راه ما نزنی

حارس توی رمه را ایمن کنی همه را — اهوی الهوا امنو فی ظل ذو المننی

آن دم که دم بزنم با تو ز خود بروم — لو لا مخاطبتی ایاک لم ترنی

ای جان اسیر تنی وی تن حجاب منی — وی سر تو در رسنی وی دل تو در وطنی

ای دل چو در وطنی یاد آر صحبت ما — آخر رفیق بدی در راه ممتحنی