دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱۷

پذیرفت این دل ز عشقت خرابی — درآ در خرابی چو تو آفتابی

چه گویی دلم را که از من نترسی — ز دریا نترسد چنین مرغ آبی

منم دل سپرده برانداز پرده — که عمریست ای جان که اندر حجابی

چو پرده برانداخت گفتم دلا هی — به بیداریست این عجب یا به خوابی

بگفتم زمانی چنین باش پیدا — بگفتا که شاید ولی برنتابی

دلم صد هزاران سخن راند ز آن خوش — مرا گفت بشنو گر اهل خطابی

که گر او نه آبست باغ از چه خندد — وگر آتشی نیست چون دل کبابی

از این جنس باران و برقش جهان شد — در اسرار عشقش چو ابر سحابی

بگفتم خمش کن چو تو مست عشقی — مثال صراحی پر از خون نابی

دلا چند باشی تو سرمست گفتن — چو در عین آبی چه مست سرابی

بر این و بر آن تو منه این بهانه — تو خود را برون کن که خود را عذابی

من و ماست کهگل سر خم گرفته — تو بردار کهگل که خم شرابی

دلا خون نخسپد و دانم که تو دل — تو آن سیل خونی که دریا بیابی

بهانه‌ست این‌ها بیا شمس تبریز — که مفتاح عرشی و فتاح بابی