دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۱۸

نگارا! چرا قول دشمن شنیدی؟ — چرا بهر دشمن ز چاکر بریدی؟

چه سوگند خوردی؟ چه دل سخت کردی؟ — که گویی که هرگز مرا خود ندیدی

مها! بار دیگر نظر کن به چاکر — چنین دان، کاسیری ز کافر خریدی

تو آب حیاتی، چو رویت بدیدم — چو می در تن بنده هر سو دویدی

تو بازِ سپیدی، که بر من نشستی — ربودی دلم را، هوا بر پریدی

دلم رو به دیوار کردست از آن دم — که در خانه رفتی و رو درکشیدی

اگر جان بخواندم تو را راست گفتم — که جان ناپدیدست، و تو ناپدیدی

به فریاد من رس، که این وقت رحم‌ست — که صد جا به فریاد جانم رسیدی