دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۲۱

هم ایثار کردی هم ایثار گفتی — که از جور دوری و با لطف جفتی

چراغ خدایی به جایی که آیی — حیات جهانی به هر جا که افتی

تو قانون شادی به عالم نهادی — چه‌ها بخش کردی چه درها که سفتی

ولیکن ز مستان به مکر و به دستان — شرابیست نادر که آن را نهفتی

به بازار راعی چه نادرمتاعی — به جان ار فروشی یکی عشوه مفتی

به زیر و به بالا تو بودی معلا — فلک را دریدی چمن را شکفتی

به صورت ز خاکی و زین خاک پاکی — چو پاکان گردون نخوردی نخفتی

تو کن شرح این را که در هر بیانی — چو باد جنوبی غبارات رفتی