دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۲۲

الا میر خوبان هلا تا نرنجی — بهانه نگیری و از ما نرنجی

توی یار غارم امید تو دارم — که سر را نخارم نگارا نرنجی

تو جانان مایی تو خاصان مایی — ز هر جا برنجی از اینجا نرنجی

توی شب فروزم توی بخت و روزم — که امشب بخندی و فردا نرنجی

یکی مشت خاکیم ای جان چه باشد — که از ما و زین‌ها و زان‌ها نرنجی

چو دانا و نادان شدند از تو شادان — ز نادان نگیری ز دانا نرنجی