دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۲۳

به حیلت تو خواهی که در را ببندی — بنالی چو رنجور و سر را ببندی

چو رنجور والله که آن زور داری — که بر چرخ آیی قمر را ببندی

گر آن روی چون مه به گردون نمایی — به صبح جمالت سحر را ببندی

غلام صبوحم ولی خصم صبحم — که از بهر رفتن کمر را ببندی

اگر گاو آرند پیشت سفیهان — به یک نکته صد گاو و خر را ببندی

به یک غمزه آهوان دو چشمت — چو روبه کنی شیر نر را ببندی

زمستان هجر آمد و ترسم آنست — که سیلاب این چشم تر را ببندی

وگر همچو خورشید ناگه بتابی — بدین آب هر رهگذر را ببندی

خموشم ولیکن روا نیست جانا — که از حال زارم نظر را ببندی