دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۲۵

بتا گر مرا تو ببینی ندانی — به جان لاله زارم به رخ زعفرانی

بدادم به تو دل مرا تو به از دل — سپارم به تو جان که جان را تو جانی

هزاران نشان بد ز آه و ز اشکم — کنون رفت کارم گذشت از نشانی

تو شاه عظیمی که در دل مقیمی — تو آب حیاتی که در تن روانی

تو هم غیب بینی تو هم نازنینی — نگفتند هرگز تو را لن ترانی

چو سرجوش کردی چه روپوش کردی — تو روپوش می‌کن که پنهان نمانی

زهی تلخ مرگی چو بی‌تو زید جان — چو پیش تو میرم زهی زندگانی

از این جان ظاهر به جان آمدم من — کز این جان ظاهر شود جان نهانی

میان دو جان مانده بودیم حیران — که می‌گفت اینی که می‌گفت آنی

یکی جان جنت یکی جان دوزخ — یکی جان ظلمت یکی جان عیانی

چه جنت چه دوزخ توی شاه برزخ — بخوانی بخوانی برانی برانی