دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۲۶

گل سرخ دیدم شدم زعفرانی — یکی لعل دیدم شدم زر کانی

دلم چون ستاره شبی در نظاره — به هر برج می‌شد به چرخ معانی

چو در برج عشاق پا درنهاد او — سری کرد ماهی ز افلاک جانی

چو آن مه برآمد به چشمش درآمد — زمین درنگنجد از آن آسمانی

دلم پاره پاره بشد عشق باره — که هر پاره من دهد زو نشانی

چو از بامداد او سلامی بداد او — مرا از سلامش ابد شد جوانی

چو بر روی من دید آثار مجنون — ز رحمت بیامد بر من نهانی

بگفت ای فلانی چرا تو چنانی — چنین من از آنم که تو آن چنانی

چه سرها که داند چه درها فشاند — چه ملکی که راند کسی کش بخوانی

چه ماه و چه گردون چه برج و چه هامون — همه رمز آنست دریاب ار آنی

اگر شرح خواهی ببین شمس تبریز — چو او را ببینی تو او را بدانی