دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۳۵

با چرخ گردان تیره هوایی — دارد همیشه قصد جدایی

هذا محمد قتلی تغمد — انا معود حمد الجفایی

هذا حبیبی هذا طبیبی — هذا ادیبی هذا دوایی

هذا مرادی هذا فؤادی — هذا عمادی هذا لوایی

پر کن سبویی بی‌گفت و گویی — باهای و هویی گر یار مایی

هان ای صفورا بشکن سبو را — مفکن عمو را در بی‌نوایی

گر شد سبویی داریم جویی — در شهره کویی تو گر سقایی

این عیش باقی نبود گزافی — بی پر نپرد مرغ هوایی

بنمای جان را قولنجیان را — تنهاروی کن رسم همایی

از بهر حس شان جسم نجس شان — ز ایشان چه خیزد گند گدایی

زین رز برون بر گنده بغل را — پهلوی نعنع کن گندنایی

بسیار کوشی تا دل بپوشی — هر جزوت این جا بدهد گوایی

ننوشته خواند ناگفته داند — تو سخت رویی بس بی‌حیایی

چون نیست رختت چون نیست بختت — ز آن روی سختت ناید کیایی

جنس سگانی وغ وغ کنانی — می‌گرد در کو در خانه نایی

در خانه بلبل داریم صلصل — کز سگ نیاید زیبانوایی

نک بلبل حر نک بلبله پر — برخیز سنقر تا چند پایی

عمری چو نوحی یاری چو روحی — گاهی غدایی گاهی عشایی

نوشیست و می‌نوش وز گفت خاموش — وین طبل کم زن بس ای مرایی