دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۳۷

سلطان منی سلطان منی — و اندر دل و جان ایمان منی

در من بدمی من زنده شوم — یک جان چه بود صد جان منی

نان بی‌تو مرا زهرست نه نان — هم آب منی هم نان منی

زهر از تو مرا پازهر شود — قند و شکر ارزان منی

باغ و چمن و فردوس منی — سرو و سمن خندان منی

هم شاه منی هم ماه منی — هم لعل منی هم کان منی

خاموش شدم شرحش تو بگو — زیرا به سخن برهان منی